De 24uurs van Medemblik 2010
August 30th, 2010
Ook dit jaar doen we natuurlijk weer mee aan de 24uurs. Gelukkig zijn de
perikelen rond het protest van de race van 2009 geëindigd in een winst voor ons en hebben dit gevierd met elkaar. Echt trots zijn we niet op de eerste plaats want we weten ook dat we een fout hebben gemaakt. De manier waarop een en ander ging maakte ons fanatiek voor een hoger beroep.
Heel graag zouden we dit jaar goed presteren (winnen) om te laten zien dat we het echt kunnen.
We zijn lekker aan het terug zeilen met Sjaak. Eerst op een avond, in stromende regen, naar Dartmouth. Van daaruit naar Cowes. We zijn met de ferry naar Southemton geweest en een rondje door de stad gemaakt. Vandaag een fiets gehuurd en een behoorlijke trip gemaakt, heuvel op heuvel af, volgens Sjaak meer op dan af. V
annacht gaan we weer varen met bestemming Calais.
Het zit erop! In de laatste paar mijl, voor de breakwater van Plymouth, zit je elkaar aan te kijken en…..dit was het nu, gekke gedachte dat het bijna over is. Alle voorbereidingen op het gebied van bootaanpassingen aan de ISAF class II, de cursussen EHBO en ISAF OPST, dit was het nu. 
leek op te zijn maar eenmaal in de Sound of Lerwick stond er toch nog wel 8kn uit het noordwesten. Eerst met de light genua over de startlijn om 02.40 uur en daarna meteen de spinaker erop. We konden nog zo’n 24 uur met de spi op naar het zuiden, daarna zouden we in een groot hogedrukgebied terecht komen boven de Noordzee. Na een uurtje op zee stond er in buien meer wind dan we dachten. Laura moest wakker worden om de spi te strijken en zijn op de code 0 verder gegaan met een rifje in het grootzeil.
We moesten, behalve de boom reparatie, ook nog wat zeilen repareren en zijn daar vandaag nog wel druk mee geweest. Er moesten ook nog wel wat boodschapjes worden gedaan maar alles is weer in orde. Evengoed hebben we ons nog wat in het feestgedruis kunnen mengen. Nu zijn we de boot weer in orde aan het maken want om 2.40 uur starten we weer door naar Lowestoft. We komen langs Nederland in deze etappe. De weerverwachtingen zijn voor weinig wind. De kans om tijd op onze voorgangers in te lopen is klein, zij konden nog met dikke wind naar het zuiden en nu wij gaan starten is de wind bijna op. We zien het weer in Lowestoft.
over de finishlijn. Ja, het moest zeker weer in de nacht. We vertrekken dan dus straks ook weer in de nacht. Het voordeel is dat het hier niet donker wordt. Volgens onze weerinformatie die we in Barra voor het laatst konden ophalen zou het heel rustig weer worden met windsnelheid maximaal 15 knopen. Maar noordelijk, boven de Shellands, kwam behoorlijk wind opzetten. We kwamen met de spinaker in steeds meer wind en bij het uit het roer lopen is de spinakerboom gebroken, in drie stukken. Toen zijn we zeker een uur bezig geweest om de spi te redden en dat is gelukt, inclusief alle schoten. Tot toen was het heel relaxed gegaan. Later hadden we steeds veel wind, tot over de 30 knopen. Het stuk vanaf het noorden tot aan Lerwick was geweldig, met hoge golven, ruige kustlijn en geweldige luchten.
ongeveer mogelijk zou kunnen zijn en hoopte ’s avonds rond 10.00 te arriveren maar helaas. De wind speelde ons ook in dit laatste stuk weer parten. De tweede leg kenmerkte zich door de wisselende en onvoorspelde wind. De noorden wind na de Fastnet rock en dus opkruisen, was wel voorspeld. Na Black Head was de koers noordoost en zou met de noordwesten wind ruim bezeild moeten zijn maar helaas. Op dit stuk hebben we wel geanticipeerd dat de wind zou ruimen en hebben hier gekozen voor een wat ruimere koers en dus hogere snelheid. Uiteindelijk pakte dat ook wel zo uit maar het koste ons ook wel zeker 20 mijl extra varen. In de drie dagen varen moesten we steeds zeer goed op de bootsnelheid blijven letten door de steeds veranderende wind en het maakte het tot een vermoeiende wedstrijd. 
In Kinsale, een mooi toeristisch plaatsje aan de Ierse kust hebben we lekker gerelaxed. We zijn weer goed uitgerust voor de volgende etappe.
Na een week relaxen in Plymouth en de laatste klusjes waren we aan de wedstrijd toe. De spanning voelden we wel oplopen naarmate de dag dichterbij kwam. Allemaal Engelse formaliteiten en een heuse receptie met de consul van de Shetlands in de Royal Western Yachtclub (RWYC). Op zaterdagochtend was de schippersmeeting, hier werden ook alle schippers en co-schippers voorgesteld. Over mijn naam braken ze echt hun tong. Verder goed georganiseerd met uitleg over alle stops en de havensituaties. Het duurde maar liefst 2 uur.
